Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που η μάνα μου, ξαπλωμένη στο νοσοκομειακό κρεβάτι, μου έσφιξε το χέρι και μου ξερίζωσε τη ζωή με μια φράση. Ένιωσα να προδίδομαι από τη γυναίκα που με γέννησε και ταυτόχρονα να πνίγομαι από ενοχές απέναντι στον άνθρωπο που αποκαλούσα μια ζωή πατέρα. Όταν βρήκα ένα παλιό γράμμα κρυμμένο στο συρτάρι της, ήξερα πως δεν μπορούσα να συνεχίσω σαν να μη συνέβη τίποτα. Ξεκίνησα να ψάξω τον άντρα που έλειπε πάντα, όχι μόνο για να βρω την αλήθεια, αλλά για να δω αν άντεχα να την ακούσω.