Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που η κόρη μου με κοίταξε πάνω από το άδειο πιάτο και με ρώτησε αν θα φάω κι εγώ σήμερα, κι εγώ χαμογέλασα ενώ από μέσα μου διαλυόμουν. Ζούσα με τον άντρα μου και τα δυο μας παιδιά σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα, μετά το κλείσιμο του συνεργείου του, και κάθε μέρα ήταν ένας πόλεμος με τους λογαριασμούς, την πείνα και την ντροπή. Κατάπια τον εγωισμό μου, δούλεψα όπου έβρισκα και πήρα τρόφιμα βερεσέ μόνο και μόνο για να μη λείψει στα παιδιά μου το γάλα και το ψωμί. Ακόμα αναρωτιέμαι πόσο αντέχει μια οικογένεια όταν προσπαθεί να μείνει όρθια ενώ όλα γύρω της την σπρώχνουν να γονατίσει.