Με λένε Ιωσηφίνα και πάντα ζούσα στη σκιά των προσδοκιών της οικογένειάς μου. Μετά τον θάνατο των γονιών μου, κληρονόμησα το διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, που έγινε το μήλον της έριδος ανάμεσα σ’ εμένα και τα αδέρφια μου. Τώρα που η υγεία μου κλονίζεται, νιώθω τα βλέμματά τους να γεμίζουν υπομονή που μοιάζει με αναμονή του τέλους – και αναρωτιέμαι: τι αξίζει περισσότερο στη ζωή, η οικογένεια ή η γαλήνη της ψυχής μου;