Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που άφησα τα ψώνια στο πάτωμα της κουζίνας και άρχισα να τρέμω, γιατί κατάλαβα πως δεν άντεχα άλλο να δουλεύω όλη μέρα και μετά να φροντίζω μόνη την άρρωστη πεθερά μου. Για μήνες όλοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι εγώ θα τα προλάβαινα όλα, ενώ ο άντρας μου και οι συγγενείς του έδιναν συμβουλές από απόσταση και με άφηναν να λυγίζω σιωπηλά. Όταν ξέσπασα και ζήτησα επαγγελματική βοήθεια, με είπαν υπερβολική, αλλά ήταν η πρώτη φορά που έβαλα τη δική μου ψυχική υγεία πάνω από τις απαιτήσεις τους. Εκείνη η σύγκρουση άλλαξε το σπίτι μας, τον γάμο μου και τον τρόπο που βλέπω πλέον τη λέξη «οικογένεια».