Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρωινό που η γειτόνισσά μου χτύπησε ξανά την πόρτα μου και εγώ ένιωσα να σπάω μέσα μου. Για μήνες πίστευα πως βοηθούσα μια άλλη μάνα σαν κι εμένα, μέχρι που άρχισα να νιώθω πως με χρησιμοποιούσε και πως κανείς δεν έβλεπε τη δική μου κούραση. Τσακωθήκαμε άσχημα, απομακρυνθήκαμε και για λίγο νόμιζα ότι είχα χάσει όχι μόνο μια φίλη αλλά και ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Όταν όμως βρήκαμε το κουράγιο να πούμε την αλήθεια χωρίς εγωισμό, χτίσαμε ξανά τη σχέση μας με όρια και σεβασμό.