Ζω χρόνια παλεύοντας να πείσω τον άντρα μου ότι το σπίτι και τα παιδιά δεν είναι «γυναικεία υπόθεση».Δουλεύουμε και οι δύο οχτάωρο, αλλά εγώ γυρίζω σε δεύτερη βάρδια που δεν τελειώνει ποτέ.Με δύο μικρά παιδιά, η κούραση έγινε μόνιμος συγκάτοικος και η μοναξιά μου μεγάλωσε μέσα σε ένα γεμάτο σπίτι.Όσο εκείνος επιμένει πως «δεν είναι δική του δουλειά», εγώ παλεύω να μη χαθώ, να μη γίνω σκιά του εαυτού μου.Και τώρα βρίσκομαι μπροστά στο πιο δύσκολο ερώτημα: θα αλλάξει κάτι ή θα αλλάξω εγώ τη ζωή μου;