Σήκωσα το τηλέφωνο και άκουσα τη φωνή της πρώην πεθεράς μου να με καλεί για καφέ, σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα. Πήγα με κόμπο στο στομάχι, γιατί ήξερα πως κάτω από την ευγένεια κρυβόταν ό,τι δεν ειπώθηκε ποτέ. Στο μικρό καφέ της γειτονιάς, οι παλιές πληγές άνοιξαν με μια φράση και μια ματιά. Ανάμεσα σε κατηγορίες, σιωπές και μια απρόσμενη εξομολόγηση, κατάλαβα πόσο μας είχε διαλύσει όλους ο ίδιος άνθρωπος. Έφυγα χωρίς να ξέρω αν αυτό που ζήσαμε ήταν αρχή συγχώρεσης ή το τελευταίο καρφί.