Τη στιγμή που η μητέρα του Γιάννη μου είπε κατάματα πως «δεν κάνω», ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια και να καταλαβαίνω ότι ο έρωτάς μας θα περάσει από φωτιά. Προσπάθησα να σταθώ αξιοπρεπής, αλλά μέσα μου πάλευαν η ντροπή, ο θυμός και η ανάγκη να αποδείξω ότι αξίζω. Η δική μου οικογένεια, άνθρωποι του μεροκάματου, με κράτησε όρθια όταν οι άλλοι με ζύγιζαν με το πορτοφόλι και το “όνομα”. Ο Γιάννης βρέθηκε ανάμεσα σε δύο κόσμους και κάθε μας επιλογή είχε κόστος, μέχρι που μια απόφαση διέλυσε τα όνειρά μας. Κι όμως, μέσα από αυτό έμαθα να μην προδίδω τον εαυτό μου, ακόμη κι όταν η αγάπη δεν αρκεί.