Από τη φασαρία του αθηναϊκού κέντρου ως την ερημιά του δωματίου μου, η ζωή μου διαλύθηκε κάτω από το βάρος της προσποίησης δύναμης. Η οικογένειά μου δεν άντεχε την πραγματική μου ευαλωτότητα και το καθημερινό άγχος για το «τι θα πει ο κόσμος» με διέλυσε μέσα στη σιωπή. Ωστόσο, μέσα σε όλα αυτά, βρήκα μια αχτίδα ελπίδας να σταθώ γυμνή με τις αλήθειές μου, ρωτώντας αν τελικά η αδυναμία μας είναι η μόνη μορφή θάρρους.
Ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ, η οικογένειά μου διαλύθηκε μπροστά στα μάτια μου για το όνομα του αγέννητου γιου μου. Η μητέρα μου και η γυναίκα μου, η Κατερίνα, συγκρούστηκαν με πάθος, κι εγώ βρέθηκα παγιδευμένος ανάμεσά τους, ανήμπορος να επιλέξω πλευρά. Αναρωτιέμαι ακόμα αν ένα όνομα μπορεί στ’ αλήθεια να διαλύσει μια οικογένεια ή αν απλώς ήταν η αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια παλιά, κρυμμένα τραύματα.
Με λένε Κατερίνα και κάποια στιγμή ένιωσα ξένη στο ίδιο μου το σπίτι, γιατί η πεθερά μου, η Ειρήνη, τα πήρε όλα – μέχρι και τον βραστήρα. Ο άντρας μου, ο Γιώργος, δεν τολμούσε ποτέ να της φέρει αντίρρηση, κι εγώ ένιωθα να χάνω τον εαυτό μου μέρα με τη μέρα. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς πάλεψα να ξανακερδίσω την ελευθερία και την οικογένειά μου.
