Όταν ο άντρας μου γύρισε σπίτι και μου πέταξε πως «όλη μέρα δεν κάνω τίποτα», ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Έμεινα μόνη με το μωρό και με μια σιωπή που μεγάλωνε μέσα στο σπίτι μας, σαν να μην άξιζε τίποτα ό,τι έκανα. Προσπάθησα να κρατήσω την οικογένειά μου όρθια, ενώ εγώ λύγιζα από κούραση, ενοχές και μοναξιά. Ανάμεσα σε λογαριασμούς, άπλυτα και νύχτες χωρίς ύπνο, έψαχνα μια λέξη κατανόησης που δεν ερχόταν. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς ζήτησα χώρο, φωνή και σεβασμό μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.