Η ιστορία μου ξεκινά με μια έντονη διαφωνία με την αδερφή μου, τη Κατερίνα, για το πόσα παιδιά θέλει να κάνει. Προσπάθησα να τη στηρίξω, αλλά οι διαφορές μας έγιναν αγεφύρωτες και η οικογένειά μας διαλύθηκε. Τώρα αναρωτιέμαι αν είχα το δικαίωμα να ανακατευτώ ή αν έπρεπε απλώς να σιωπήσω.
Η ιστορία μου ξεκινά σε ένα νοσοκομείο στη Λάρισα, όπου η χαρά της μητρότητας μετατράπηκε σε αγώνα για επιβίωση. Έζησα στιγμές τρόμου, φόβου και αδυναμίας που άλλαξαν για πάντα εμένα και την οικογένειά μου. Ακόμα αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικό για να αποτρέψω την τραγωδία.
Μετά τα πενήντα, γύρισα στη Λάρισα, την πόλη που μεγάλωσα. Εκεί, σε ένα παγκάκι του πάρκου, συνάντησα τον Γιάννη, τον άντρα που κάποτε δεν ήρθε στο ραντεβού μας και που ακόμα θυμόταν το γιατί. Αυτή η συνάντηση ξύπνησε παλιές πληγές, αλλά και ελπίδες που νόμιζα πως είχα χάσει για πάντα.
Η ιστορία μου ξεκινάει σε ένα νοσοκομείο της Λάρισας, όπου η χαρά της γέννας μετατράπηκε σε αγώνα για επιβίωση. Έζησα στιγμές τρόμου, φόβου και αδυναμίας που άλλαξαν για πάντα εμένα και την οικογένειά μου. Ακόμη αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικά για να αποτρέψω την τραγωδία.
Από μικρή ήμουν το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς μου στη Λάρισα. Η μητέρα μου δεν κατάλαβε ποτέ τα όνειρά μου, ο πατέρας μου σιωπούσε, τα αδέρφια μου με κορόιδευαν – αλλά εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να ονειρεύομαι να γίνω μοδίστρα και σχεδιάστρια. Αυτή είναι η ιστορία του πώς έγινα η «άβολη κόρη» και αν τελικά βρήκα τον εαυτό μου ή έμεινα για πάντα απέξω.
Με λένε Ελένη και ποτέ δεν θα ξεχάσω τη νύχτα που με έδιωξαν από τον χορό της αποφοίτησής μου εξαιτίας του φορέματός μου. Εκείνο το βράδυ, ανάμεσα σε δάκρυα και φώτα, ένιωσα προδομένη από τους φίλους και την οικογένειά μου, αλλά βρήκα τη δύναμη να σταθώ στα πόδια μου. Αυτή η εμπειρία με άλλαξε για πάντα και με έκανε να αναρωτηθώ τι σημαίνει πραγματικά να ανήκεις.
