Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που πέταξα μια απόδειξη από καφέ πάνω στο τραπέζι και είδα τη νύφη μου να με κοιτάζει σαν να της είχα πάρει τον αέρα από τα πνευμόνια. Για μήνες τους βοηθούσα με το νοίκι στην Αθήνα, αλλά μαζί με τα λεφτά έδινα και έλεγχο, πίκρα και λόγια που πλήγωναν. Όταν εκείνη έμεινε χωρίς δουλειά, αναγκαστήκαμε όλοι να πούμε αλήθειες που αποφεύγαμε και να βρούμε έναν τρόπο να σωθούμε χωρίς να χαθούμε σαν οικογένεια.