Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ο γιος μου με κοίταξε στα μάτια και μου πρότεινε να πηγαίνω σπίτι του για να καθαρίζω και να πλένω, σαν να ήταν η πιο φυσική συμφωνία στον κόσμο. Ένιωσα να μικραίνω, όχι επειδή ήταν δουλειά ντροπιαστική, αλλά επειδή ήμουν η μάνα του και ξαφνικά μετρούσε την παρουσία μου με ένα μικρό μηνιάτικο. Προσπάθησα να βοηθήσω, να καταπιώ την πίκρα μου και να μην ταράξω την οικογένεια, όμως κάθε επίσκεψη με γέμιζε όλο και περισσότερο θυμό και λύπη. Στο τέλος διάλεξα τον εαυτό μου, την αξιοπρέπειά μου και την ησυχία μου, όσο κι αν πόνεσε αυτή η απόφαση.