Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που η κόρη μου μου είπε κλαίγοντας ότι δεν άντεχε άλλο να ζει με τη γιαγιά της στο ίδιο σπίτι. Πίστεψα πως βοηθούσαμε έναν άνθρωπο της οικογένειας, αλλά τελικά άφησα την ηρεμία του σπιτιού μου να διαλυθεί λίγο λίγο. Πάλεψα ανάμεσα στον γάμο μου, στα παιδιά μου και στις ενοχές του άντρα μου απέναντι στη μητέρα του. Ακόμα αναρωτιέμαι πόσο αργήσαμε να βάλουμε όρια και πόσο πλήρωσε το παιδί μου αυτή την καθυστέρηση.