Από τη φασαρία του αθηναϊκού κέντρου ως την ερημιά του δωματίου μου, η ζωή μου διαλύθηκε κάτω από το βάρος της προσποίησης δύναμης. Η οικογένειά μου δεν άντεχε την πραγματική μου ευαλωτότητα και το καθημερινό άγχος για το «τι θα πει ο κόσμος» με διέλυσε μέσα στη σιωπή. Ωστόσο, μέσα σε όλα αυτά, βρήκα μια αχτίδα ελπίδας να σταθώ γυμνή με τις αλήθειές μου, ρωτώντας αν τελικά η αδυναμία μας είναι η μόνη μορφή θάρρους.