Η νύχτα της γέννας μου στην Αθήνα, που θα έπρεπε να είναι η πιο ευλογημένη και γεμάτη προσμονή στιγμή της ζωής μου, μετατράπηκε απροσδόκητα σε ένα σκηνικό γεμάτο ένταση, δάκρυα και ραγισμένες καρδιές. Ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας, μια απόφαση που έπρεπε να πάρω παγιδευμένη ανάμεσα σε νυφικές προσδοκίες και τη δική μου ανάγκη για ηρεμία. Όσα συνέβησαν σε εκείνη τη μαιευτική αίθουσα με στοιχειώνουν ακόμα… Και ξέρω πως τίποτα πια δεν είναι το ίδιο, ούτε στην οικογένεια, ούτε στην ψυχή μου. Μια ιστορία για τις μανάδες, τις πεθερές και τη δύσκολη επιλογή της δικής μας φωνής, γραμμένη μέσα από αληθινό πόνο και αγωνία. Ψάχνεις να μάθεις ποιοι βρέθηκαν στο δωμάτιο μαζί μου τη μοιραία στιγμή; Η αλήθεια κρύβεται στα σχόλια παρακάτω 447″,

Όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου εγγονός, η καρδιά μου γέμισε με μια αγάπη που δεν είχα ξανανιώσει. Ήθελα να του δώσω τρυφερότητα, να είμαι το καταφύγιό του, αλλά βρέθηκα αντιμέτωπη με τη νύφη μου και τις δικές της αυστηρές μεθόδους. Η σύγκρουση αυτή με έκανε να αναρωτηθώ τι σημαίνει πραγματικά να είσαι γιαγιά στη σύγχρονη Ελλάδα.

Πίστευα πάντα πως η οικογένεια είναι το καταφύγιο μας, ειδικά στις δύσκολες στιγμές. Όταν γέννησα τον γιο μου, η πεθερά μου αρνήθηκε να βοηθήσει, λέγοντας πως είναι κουρασμένη και μεγάλη. Όμως όταν η κόρη της έγινε μητέρα, ξαφνικά βρήκε όλη την ενέργεια του κόσμου – και τότε ένιωσα προδομένη όσο ποτέ.

Η ιστορία μου ξεκινά όταν η νύφη μου απαίτησε να της χαρίσω το σπίτι μου και η μητέρα μου με παρακάλεσε με δάκρυα στα μάτια να υποχωρήσω. Πάλεψα ανάμεσα στην αγάπη για την οικογένειά μου και τα δικά μου όρια, νιώθοντας προδοσία και μοναξιά. Αυτή η απόφαση με άλλαξε για πάντα και με έκανε να αναρωτηθώ τι σημαίνει πραγματικά οικογένεια.