Ξεκινάω τη διήγησή μου από τη στιγμή που έχασα την πίστη μου στην αξία της δουλειάς και της δικαιοσύνης. Αντιμετώπισα την αδικία από τους ανθρώπους που θεωρούσα οικογένεια, και εγκλωβίστηκα στον φόβο πως ό,τι κι αν κάνω, ποτέ δεν θα φανώ αρκετός. Στο τέλος, αναρωτιέμαι αν είναι πιο σωστό να συγχωρεί κανείς για να ησυχάσει ή να υψώσει τείχη για να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του.