Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που η πεθερά μου έκλεισε τον θερμοσίφωνα ενώ τα παιδιά μου έτρεμαν από το κρύο. Νόμιζα πως θα αντέξω λίγους μήνες στο σπίτι της μέχρι να βρούμε διαμέρισμα, αλλά κάθε μέρα γινόταν μια μικρή μάχη για το ρεύμα, το φαγητό και την αξιοπρέπειά μας. Ένιωσα να πνίγομαι ανάμεσα στην ανάγκη, στην ντροπή και στην οργή μου, μέχρι που όλα έσπασαν σε έναν καβγά που δεν γινόταν άλλο να αποφύγουμε. Εκείνο το βράδυ ο άντρας μου στάθηκε επιτέλους απέναντι στη μάνα του και κάτι μέσα μου άλλαξε οριστικά.