Στα 62, η Μητέρα μου Παντρεύτηκε έναν Πλούσιο Επιχειρηματία και Ξαφνικά Έκοψε Κάθε Επαφή με Εμένα και τα Εγγόνια της
«Μαμά, γιατί δεν απαντάς;» ψιθύρισα για πολλοστή φορά στο ακουστικό, ενώ το τηλέφωνο χτυπούσε αδιάκοπα. Η φωνή μου έτρεμε, γεμάτη απόγνωση και θυμό. Ήταν η τρίτη μέρα που προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί της, χωρίς καμία απάντηση. Τα παιδιά μου, ο Νίκος και η Μαρία, με κοιτούσαν με απορία. «Η γιαγιά πού είναι;» ρώτησε η Μαρία, κρατώντας το αγαπημένο της κουκλάκι.
Η μητέρα μου, η Ελένη, ήταν πάντα μια γυναίκα που ξεχώριζε. Ψηλή, με γκρίζα μαλλιά που έπεφταν κυματιστά στους ώμους της, και μάτια που έλαμπαν από μια περίεργη λάμψη. Δεν της άρεσε ποτέ να δουλεύει – το θεωρούσε αγγαρεία. Όμως, πάντα έβρισκε τρόπο να ζει άνετα: άλλοτε με τη σύνταξη του πατέρα μου, άλλοτε με μικρές οικονομίες που μάζευε από εδώ κι από εκεί. Και πάντα, μα πάντα, ξόδευε περισσότερα απ’ όσα είχε. Τα ψώνια ήταν η αδυναμία της. Θυμάμαι ακόμα τις Κυριακές που γυρίζαμε μαζί στα μαγαζιά της Ερμού, εκείνη να δοκιμάζει φορέματα και εγώ να την παρακαλώ να μην ξοδέψει πάλι τα λεφτά μας.
Όλα άλλαξαν εκείνο το καλοκαίρι στη Σαντορίνη. Είχε πάει διακοπές με μια φίλη της – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Μια μέρα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα. Ήταν η ίδια, με φωνή αλλιώτικη, σχεδόν θριαμβευτική.
«Αλεξάνδρα μου, γνώρισα κάποιον. Τον λένε Σταύρο. Είναι επιχειρηματίας, έχει ξενοδοχεία στη Μύκονο και στη Ρόδο. Θα παντρευτούμε!»
Έμεινα άφωνη. «Μαμά… τι λες; Πότε πρόλαβες;»
Γέλασε νευρικά. «Η ζωή είναι μικρή, κορίτσι μου! Δεν θα κάτσω να γεράσω μόνη μου!»
Δεν ήξερα τι να πω. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει πριν πέντε χρόνια και η μητέρα μου είχε βυθιστεί στη μοναξιά – ή έτσι νόμιζα. Της είπα να προσέχει και να μην βιαστεί. Εκείνη όμως είχε ήδη πάρει την απόφασή της.
Τις επόμενες εβδομάδες, η μητέρα μου άλλαξε εντελώς. Άρχισε να φοράει ακριβά ρούχα, να πηγαίνει σε κομμωτήρια και spa. Ο Σταύρος την έπαιρνε με το πολυτελές του αυτοκίνητο και την πήγαινε σε εστιατόρια που εγώ μόνο στα περιοδικά είχα δει. Τα παιδιά μου σχεδόν δεν την έβλεπαν πια – πάντα είχε κάποια δικαιολογία.
«Η γιαγιά θα έρθει σήμερα;» ρώτησε ο Νίκος ένα βράδυ που ετοιμάζαμε το τραπέζι.
«Έχει δουλειές, αγόρι μου», απάντησα ψέματα, νιώθοντας ένα κόμπο στο λαιμό.
Το αποκορύφωμα ήρθε όταν μας κάλεσε στο σπίτι του Σταύρου για να γνωρίσουμε τον νέο της σύζυγο. Το σπίτι ήταν τεράστιο, γεμάτο έργα τέχνης και πολυτελή έπιπλα. Ο Σταύρος ήταν ευγενικός αλλά ψυχρός – μας κοίταζε σαν να ήμασταν βάρος.
Μετά το δείπνο, η μητέρα μου με τράβηξε στην άκρη.
«Αλεξάνδρα, θέλω να ξέρεις ότι τώρα έχω άλλη ζωή. Ο Σταύρος δεν θέλει πολλές φασαρίες στο σπίτι. Τα παιδιά σου είναι ζωηρά…»
Έμεινα άναυδη. «Δηλαδή δεν θέλεις να βλέπεις τα εγγόνια σου;»
Κοίταξε αλλού. «Δεν είναι αυτό… Απλώς πρέπει να σεβαστείς τις επιλογές μου.»
Γύρισα σπίτι κλαίγοντας. Τα παιδιά δεν καταλάβαιναν γιατί η γιαγιά τους απομακρύνθηκε τόσο ξαφνικά. Προσπαθούσα να τους εξηγήσω χωρίς να τους πληγώσω.
Οι μήνες περνούσαν και η μητέρα μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο. Δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, δεν ερχόταν στις γιορτές των παιδιών, ούτε καν στα γενέθλιά τους. Μια μέρα πήγα απρόσκλητη στο σπίτι της – ήθελα απλώς να τη δω.
Με υποδέχτηκε η οικονόμος.
«Η κυρία Ελένη δεν δέχεται επισκέψεις χωρίς ραντεβού», είπε ψυχρά.
Έφυγα ταπεινωμένη και οργισμένη.
Στο μεταξύ, οι φήμες στο χωριό οργίαζαν. «Η Ελένη βρήκε τον πλούσιο και ξέχασε τους δικούς της», έλεγαν οι γειτόνισσες στη λαϊκή αγορά. Η θεία μου η Κατίνα ήρθε μια μέρα σπίτι μου.
«Δεν ντρέπεται! Να αφήσει τα εγγόνια της για τα λεφτά;»
Την υπερασπίστηκα όσο μπορούσα. «Ίσως περνάει δύσκολα…»
Αλλά μέσα μου ήξερα πως κάτι είχε σπάσει ανεπανόρθωτα ανάμεσά μας.
Ένα βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Σταύρος.
«Η μητέρα σου είναι άρρωστη», είπε ψυχρά. «Αν θέλεις να τη δεις, έλα αύριο.»
Πήγα τρέχοντας στο νοσοκομείο. Η μητέρα μου ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, αδύναμη αλλά περήφανη όπως πάντα.
«Μαμά…» ψιθύρισα.
Με κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα.
«Συγγνώμη… Δεν ήξερα πώς να γυρίσω πίσω», είπε σιγανά.
Της έπιασα το χέρι. «Σε περιμέναμε… Τα παιδιά σε χρειάζονται.»
Έκλαψε σιωπηλά.
Τις επόμενες μέρες προσπάθησα να γεφυρώσω το χάσμα ανάμεσά μας. Της μιλούσα για τα παιδιά, για τη ζωή μας – για όλα όσα είχε χάσει όσο κυνηγούσε μια ζωή που ίσως δεν της ταίριαζε ποτέ πραγματικά.
Όταν πέθανε λίγους μήνες μετά, ένιωσα ένα κενό που δεν περιγράφεται με λόγια. Δεν ήταν μόνο η απώλεια της μητέρας μου – ήταν η απώλεια όλων όσων θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει μαζί.
Σήμερα αναρωτιέμαι: Μήπως όλοι μας κυνηγάμε κάτι άπιαστο; Μήπως τελικά συγχωρούμε όχι για τους άλλους, αλλά για εμάς τους ίδιους; Θα ήθελα πολύ να ακούσω τη δική σας γνώμη…