Από μικρή πάλευα με τις προσδοκίες των άλλων για το πώς πρέπει να μοιάζω. Η φωνή μου έγινε κραυγή όταν αποφάσισα να μιλήσω ανοιχτά για τα πρότυπα ομορφιάς που μας καταπιέζουν. Η ιστορία μου είναι μια διαδρομή από την απόρριψη στην αποδοχή, γεμάτη συγκρούσεις, δάκρυα και τελικά ελπίδα.

Είμαι η Βαλεντίνα, 30 ετών, και αποφάσισα να σταματήσω να ξυρίζω το σώμα μου, κάτι που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην οικογένειά μου και στον κοινωνικό μου κύκλο στην Αθήνα. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, ήρθα αντιμέτωπη με βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις, αλλά και με τον ίδιο μου τον εαυτό. Η ιστορία μου είναι μια κραυγή για ελευθερία, αυτοαποδοχή και αληθινή αγάπη προς το σώμα μου.

Στην καρδιά της Αθήνας, την ημέρα του γάμου μου, βρέθηκα καθηλωμένη στην αναπηρική καρέκλα, με τον Γαβριήλ στο πλευρό μου. Η ιστορία μου είναι γεμάτη συγκρούσεις, οικογενειακές εντάσεις, και την αδιάκοπη πάλη να βρω τη δική μου φωνή μέσα σε μια κοινωνία που συχνά με κοιτούσε με οίκτο. Μέσα από τον πόνο, τη ζήλια και τις θυσίες, αναρωτιέμαι ακόμα αν η αγάπη αρκεί για να νικήσει τα πάντα.