Βρίσκομαι ανάμεσα σε στάλες βροχής και σίγουρα δάκρυα, ζητώντας από τον άντρα μου να διαλέξει το δικό μας σπίτι έναντι της απαίτησης της πεθεράς μου να δοθεί προτεραιότητα στο δικό της. Καθώς τα νερά τρυπώνουν από το ταβάνι μας, η κρίση κορυφώνεται σε φιλονικίες, απόγνωση και τελικά στη σκληρή αλλά λυτρωτική τοποθέτηση ορίων. Τώρα αναρωτιέμαι: πόσο συχνά χάνουμε τους εαυτούς μας ανάμεσα σε ξένες μάχες;