Η πεθερά μου με έδιωχνε σιωπηλά από την οικογένειά της, μέχρι που ένα βράδυ στο νοσοκομείο τα πάντα ράγισαν και για τις δυο μας
Δεν ξέχασα ποτέ το βλέμμα της πεθεράς μου όταν μου είπε μπροστά στα παιδιά πως δεν ξέρω ούτε σπίτι να κρατήσω ούτε οικογένεια. Για χρόνια πάλευα να χωρέσω σε μια οικογένεια που με ήθελε πάντα λίγο πιο πίσω, λίγο πιο σιωπηλή, λίγο λιγότερο εγώ. Όταν απομακρύνθηκα για να σώσω το μυαλό και την καρδιά μου, όλοι με είπαν σκληρή. Κι όμως, μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, εκεί που δεν το περίμενα, άκουσα από εκείνη τις πιο ανθρώπινες λέξεις που μου είπε ποτέ.
