Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τηλεφώνημα που δέχτηκα μέσα στη νυχτερινή βάρδια, όταν έμαθα πως είχαν μπει κλέφτες στο σπίτι μου ενώ τα τέσσερα παιδιά μου ήταν μόνα με τον δεκαπεντάχρονο γιο μου. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια, όχι μόνο από τον φόβο, αλλά κι από την ενοχή πως είχα φορτώσει σε ένα παιδί βάρος που δεν του άξιζε. Όταν με κάλεσαν από την εισαγγελία και την κοινωνική υπηρεσία, κατάλαβα πως δεν κινδύνευα μόνο να λυγίσω εγώ, αλλά να χαθεί και ό,τι πάλευα να κρατήσω όρθιο μετά τον θάνατο της γυναίκας μου. Εκείνο το βράδυ με ανάγκασε να δω πως η περηφάνια μου δεν ήταν δύναμη, ήταν πείσμα που έβαζε τα παιδιά μου σε κίνδυνο.