Με λένε Ειρήνη και για χρόνια πάλευα με συγγενείς που εμφανίζονταν απροειδοποίητα σε κάθε οικογενειακή συγκέντρωση. Κάθε φορά ήλπιζα πως θα είναι διαφορετικά, αλλά πάλι άκουγα το κουδούνι και έβλεπα κάποιον με χαμόγελο και άδεια χέρια στην πόρτα μου. Αυτή είναι η ιστορία μου για τα όρια, τις συγκρούσεις και την αναζήτηση γαλήνης στο ίδιο μου το σπίτι.