Γύρισα από την κηδεία του πατέρα μου και μέσα στον θυμό μου ζήτησα από τη γυναίκα που ζούσε μαζί του να φύγει από το σπίτι, γιατί πάντα την έβλεπα σαν ξένη που πήρε τη θέση της μάνας μου. Εκείνη είχε σταθεί δίπλα του στην αρρώστια, όμως εγώ, σαν μοναχοκόρη και βασική κληρονόμος, ένιωσα ότι είχα το δικαίωμα να την πετάξω έξω. Όταν οι συγγενείς μου με είπαν σκληρή, θύμωσα ακόμα πιο πολύ, μέχρι που βρήκα ένα γράμμα του πατέρα μου που με διέλυσε. Από τότε ζω με την ενοχή και σκέφτομαι αν προλαβαίνω να διορθώσω κάτι που ίσως δεν συγχωριέται εύκολα.