Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που, με την κοιλιά μου έτοιμη να σπάσει, με άφησαν να πονάω επειδή «δεν ήταν καλό σημάδι» να φύγουμε από το σπίτι. Έζησα μήνες μέσα στον φόβο, όχι μόνο του τοκετού, αλλά και του άντρα που αγαπούσα και που σιγά σιγά παραδόθηκε στις προλήψεις της μάνας του. Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, κατάλαβα πως δεν κινδύνευα μόνο εγώ αλλά και εκείνος. Έτσι πήρα το παιδί μου και έφυγα, πριν μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου ο τρόμος φορούσε το όνομα της οικογένειας.