Είμαι η Λουκία και πάντα πίστευα πως όταν θα κάνω παιδιά, η μαμά μου θα είναι δίπλα μου. Αντί γι’ αυτό, εκείνη βρήκε μια νέα ζωή γεμάτη ραντεβού κι εγώ έμεινα να τα βγάζω πέρα μόνη μου. Αυτή είναι η ιστορία μου για τον πόνο, τη ζήλια, αλλά και την προσπάθεια να ξαναβρούμε η μία την άλλη.
Όταν ο άντρας μου γύρισε σπίτι και μου πέταξε πως «όλη μέρα δεν κάνω τίποτα», ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Έμεινα μόνη με το μωρό και με μια σιωπή που μεγάλωνε μέσα στο σπίτι μας, σαν να μην άξιζε τίποτα ό,τι έκανα. Προσπάθησα να κρατήσω την οικογένειά μου όρθια, ενώ εγώ λύγιζα από κούραση, ενοχές και μοναξιά. Ανάμεσα σε λογαριασμούς, άπλυτα και νύχτες χωρίς ύπνο, έψαχνα μια λέξη κατανόησης που δεν ερχόταν. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς ζήτησα χώρο, φωνή και σεβασμό μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Είμαι η Μαρία και από τότε που έγινα μητέρα, ο κόσμος μου αναποδογύρισε. Ο άντρας μου δεν καταλαβαίνει πώς είναι η καθημερινότητά μου, κι εγώ νιώθω όλο και πιο μόνη και υποτιμημένη. Αυτή είναι η ιστορία του πόνου, της απογοήτευσης και της ελπίδας για αλλαγή.
Η μητέρα μου, η Ελένη, μόλις βγήκε στη σύνταξη και αντί να σταθεί δίπλα μου και στα παιδιά μου, διάλεξε να ζήσει τον έρωτα με τον Μανώλη. Ένιωσα προδομένη, μόνη, και παγιδευμένη ανάμεσα στις ανάγκες της δικής μου οικογένειας και στα όνειρα της μητέρας μου. Μέσα από συγκρούσεις, δάκρυα και εσωτερικές μάχες, ψάχνω να βρω αν υπάρχει γέφυρα ανάμεσά μας.
Με λένε Ιωάννα και βρέθηκα παγιδευμένη ανάμεσα στη μητέρα μου και την πεθερά μου. Η απόφασή μου να φροντίσω τη βαριά άρρωστη πεθερά μου άλλαξε για πάντα τη σχέση με τη δική μου μητέρα, γεμίζοντάς με ενοχές και μοναξιά. Αυτή είναι η ιστορία μου, γεμάτη συγκρούσεις, δάκρυα και την ατέρμονη αναζήτηση για ειρήνη.
