Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ο γιος μου χτύπησε το χέρι στο τραπέζι και με κοίταξε σαν να τον είχα προδώσει. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αρνήθηκα να βάλω τις ανάγκες όλων πάνω από τις δικές μου και αυτό άναψε φωτιά μέσα στην οικογένειά μας. Προσπάθησα να κρατήσω κάτι μικρό αλλά δικό μου, μια επιχείρηση με χειροποίητα κεριά, και βρέθηκα να απολογούμαι σαν ένοχη. Ακόμα αναρωτιέμαι αν μια μάνα στην Ελλάδα έχει δικαίωμα να ονειρευτεί όταν όλοι την θέλουν μόνο διαθέσιμη.