Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που κατάλαβα πως η κούρασή μου δεν είχε σημασία για την πεθερά μου, ενώ για την κόρη της θα έκανε τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη. Έζησα τους πρώτους μήνες της μητρότητας με εξάντληση, σιωπηλό θυμό και ένα παράπονο που μεγάλωνε κάθε φορά που έβλεπα την αδικία μπροστά μου. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς ξαναχτίζεται μια σχέση όταν έχεις νιώσει τόσο καθαρά ότι δεν σε θεώρησαν ποτέ πραγματική οικογένεια.