«Αν φύγεις τώρα, να μην ξαναγυρίσεις», μου είπε η μάνα μου, κι ένιωσα να κόβονται τα πόδια μου. Έμεινα από υποχρέωση ή από φόβο; Πόσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος όταν όλοι απαιτούν και κανείς δεν ρωτά αν αντέχει; 💔😢 Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; #οικογένεια #ενοχή #προδοσία #δικαιοσύνη #ελληνικήιστορία
Από την πρώτη μου μέρα ως δημόσιος υπάλληλος στην Αθήνα, πάλεψα με την ανάγκη για αξιοπρέπεια σε ένα σύστημα που σε ωθεί να λυγίσεις. Η ταπείνωση κι η αλαζονεία γύρω μου με έσπρωξαν στα όριά μου, ανάμεσα στην αντοχή και τη δίψα για δικαιοσύνη. Τώρα αναρωτιέμαι: Έπρεπε να ανταποδώσω την αδικία με εξαπάτηση, μόνο και μόνο για να αισθανθώ ανθρώπινος ξανά;
Ξεκινάει με μια σπασμένη φωνή, το κλάμα της ψυχής μου στο δωμάτιο που κάποτε ένιωθα οικείο. Μάχη ανάμεσα στην αξιοπρέπειά μου και στην αγάπη που με κρατούσε φυλακισμένη. Αναρωτιέμαι τελικά: Πόσο αξίζει να αντέξεις πριν σώσεις τον εαυτό σου;
Η ιστορία μου αρχίζει με κόντρες που με σημάδεψαν και ένα τραπέζι γεμάτο ανείπωτα λόγια. Διχασμένη ανάμεσα στην ανάγκη να ανήκω και στην αναζήτηση της αυτονομίας μου, πάλεψα χρόνια με φόβους και προσδοκίες ξένες. Μέσα μου ακόμα αναρωτιέμαι: Υπάρχει πραγματική ειρήνη χωρίς να προδώσουμε τον εαυτό μας;
Είμαι η Ελένη, μια μάνα που έχασε την επαφή με την κόρη της μετά τον γάμο της και τη μετακόμισή της σε ένα χωριό. Όταν αποφάσισα να τη δω ξανά, ήρθα αντιμέτωπη με μια αλήθεια που άλλαξε για πάντα τη σχέση μας και με ανάγκασε να αναθεωρήσω όσα πίστευα για την αγάπη και την οικογένεια. Αυτή είναι η ιστορία της σιωπής, της ντροπής, αλλά και της ελπίδας μου.
