Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που στεκόμουν στην κουζίνα της πεθεράς μου με τρεμάμενα χέρια και κατάλαβα πως, όσα κι αν είχα κάνει, δεν θα ήμουν ποτέ αρκετή για αυτούς. Για χρόνια έτρεχα για όλους, άφηνα τον εαυτό μου τελευταίο και πίστευα πως κάποτε θα έβλεπαν την αγάπη και την προσπάθειά μου. Όταν όμως έχασα τη δουλειά μου και βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, εκείνοι που είχα στηρίξει πιο πολύ ήταν οι πρώτοι που έκαναν πίσω. Εκείνη τη μέρα κάτι έσπασε μέσα μου, αλλά ίσως ήταν το ίδιο κομμάτι που έπρεπε να σπάσει για να σωθώ.