Μοιράζομαι την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου, όταν ο γιος μου, Μιχάλης, και η νύφη μου, Άννα, βρέθηκαν στο χείλος του διαζυγίου. Η πίστη και η προσευχή έγιναν η μόνη μου ελπίδα και δύναμη. Είναι μια ιστορία για τον πόνο, την αδυναμία, αλλά και για το θαύμα της συμφιλίωσης.

Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς η προσευχή και η πίστη με κράτησαν όρθια όταν η πεθερά μου προσπάθησε να με διώξει από το ίδιο μου το σπίτι, όσο ο άντρας μου έλειπε. Μιλάω για οικογενειακές συγκρούσεις, μοναξιά και τον αγώνα μου για αξιοπρέπεια. Είναι μια ιστορία για τη δύναμη που δίνει η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στον Θεό.

Από μικρή άκουγα τη μάνα μου να με προειδοποιεί για τη ζωή με την οικογένεια του άντρα. Δεν την πίστευα, μέχρι που έμεινα μόνη μετά τον θάνατο της πεθεράς μου. Κάθε μέρα παλεύω για τον σεβασμό και τη γαλήνη μου, αναρωτιέμαι αν έπρεπε να είχα ακούσει τη μάνα μου.

Για τριάντα χρόνια πίστευα πως η οικογένειά μου ήταν το λιμάνι μου. Ένα τηλεφώνημα σε μια οικογενειακή γιορτή αποκάλυψε ένα μυστικό που γκρέμισε τον κόσμο μου. Τώρα πρέπει να διαλέξω: συγχώρεση ή φυγή – και αναρωτιέμαι αν θα μπορέσω ποτέ ξανά να εμπιστευτώ.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ένιωθα ξένη στο ίδιο μου το σπίτι. Η οικογένεια του άντρα μου τον εκμεταλλεύεται διαρκώς κι εγώ χάνω τον εαυτό μου ανάμεσα στην πίστη και τη δική μου ευτυχία. Αναρωτιέμαι, πόσο ακόμα μπορώ να αντέξω πριν λυγίσω;