Λίγο πριν τα πενήντα μου, αποφάσισα να σπάσω τα δεσμά των προσδοκιών και να ζήσω για μένα, έστω και για μια μέρα. Η οικογένειά μου, ειδικά η πεθερά μου, το θεώρησε προδοσία και προσπάθησε με κάθε τρόπο να με σταματήσει. Αυτή είναι η ιστορία του πώς έμαθα να λέω «όχι» και πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα στην Ελλάδα να βάλει τα όριά της.

Από μικρή ήμουν αυτή που φρόντιζε για όλους, οργάνωνε γιορτές και κρατούσε την οικογένεια ενωμένη. Φέτος, όμως, αποφάσισα να φύγω μόνη μου στα γενέθλιά μου, χωρίς να καλέσω κανέναν. Αυτή η απόφαση προκάλεσε θύελλα που δεν περίμενα ποτέ και άλλαξε για πάντα τη σχέση μου με τους δικούς μου.

Πήρα την απόφαση να ταξιδέψω μόνη μου, κάτι που προκάλεσε θυελλώδεις αντιδράσεις στην οικογένειά μου. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς και θυσίες, ήθελα να ζήσω κάτι για εμένα. Τώρα με πιέζουν να ζητήσω συγγνώμη, αλλά μέσα μου ξέρω πως δεν έχω μετανιώσει.

Η ζωή μου ήταν πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα της μάνας μου, της Ελένης. Η εμμονή της να ελέγχει κάθε μου βήμα με έπνιγε, ώσπου μια μέρα έφτασα στα όριά μου. Αυτή είναι η ιστορία της απόπειράς μου να αποδράσω από το μικροσκόπιό της, και του πώς οι δεσμοί αίματος μπορούν να γίνουν αλυσίδες.

Η ζωή μου ήταν πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα της μητέρας μου, της Ελένης. Κάθε μου βήμα, κάθε μου φίλος, κάθε μου σκέψη περνούσε από το φίλτρο της. Αυτή είναι η ιστορία της προσπάθειάς μου να σπάσω τα δεσμά της, και του πώς η αγάπη και ο έλεγχος μπορούν να γίνουν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι.